Over mij
Wat leuk dat je mij gevonden hebt!
Het kan soms zo zoeken zijn wat je op een moment nodig hebt, waar je terecht kan en wie jou verder kan helpen. En dat is voor iedereen ook nog eens anders. Er zijn zoveel verschillende dingen die tegenwoordig aangeboden worden en zoveel mensen die een passie hebben om mensen te helpen. Dus ja, waar dan te zijn? Wat mag voor jou de bedoeling zijn?
In de tijd dat ik in een burn-out zat, was ik ook behoorlijk zoekende. Naar mijn plek in de wereld, naar mijn weg daarnaartoe en wie me op die weg zou kunnen helpen. Alle opties die ik tegenkwam, maakten het overweldigend en frustrerend tegelijk, maar keer op keer kwam het op dat ene neer: doen wat goed voelt. Niet te ver vooruit willen kijken, maar eerst het ene stapje dat zich nu aandient, dat nu goed voelt en bij mij leeft. Dan komt daarna vast weer een nieuw stapje dat zich aandient.
Ik hoop dat je door een beetje te lezen over mij en de website aan te voelen, kan voelen of ik (nu) bij jou pas. Of je een ‘ja’ voelt bij iets wat ik jou kan bieden. Dat is de belangrijkste graadmeter die je hebt.
Laat ik me even kort voorstellen
Ik ben Leonie van Hattum. Yvette is mijn tweede naam die me weer verbindt met mijn ‘kleine ik’. Ik ben 23 jaar en woon in Friesland. Wandelen, yoga, lezen en Italiaans leren, geven me op dit moment vreugde, inspiratie en rust.
In 2019 stond mijn wereld even op z’n kop. Mijn lichaam besloot heel hard op de rem te trappen, iets wat uiteindelijk gelabeld werd als ‘burn-out’. Mijn wereld werd vervolgens heel klein, ik kon en durfde weinig. Allerlei opgeslagen en onderdrukte emoties, angsten en spanningen kwamen er toen uit en legden me best wel lam. Al gaf dat uiteindelijk ook ruimte aan mooie dingen die onder de oppervlakte opgeslagen waren. Zo ontdekte ik weer een beetje mijn passie voor taal, spiritualiteit, natuur en complementaire geneeskunde en dan vooral de brug die ze allemaal kunnen vormen. Voorzichtig en op de achtergrond gaf ik ze weer een beetje ruimte, maar nu is het tijd om ze op de voorgrond meer plek te gaan geven.
Zorgvuldigheid, zuiverheid en vertrouwen staan bij mij daarin voorop. Het is voor mij belangrijk dat het goed voelt voor mij en voor de ander, los van of het met het hoofd te verklaren is of niet. En ik vind het belangrijk de tijd ervoor te nemen, om echt aan te voelen wat er nodig is en het passend te maken voor het geheel.
Waarom Luisterkind?
De Luisterkind-methode was zo’n stapje bij mij dat zich ’toevallig’ precies op het juiste moment aandiende. Ik heb volgens mij niet eerder zo snel een grote keuze gemaakt in mijn leven. Toen ik Diana Hendriks, de oprichter van Luisterkind, op een beurs hoorde spreken, werd ik meteen enthousiast. Anderhalve week later zat ik al thuis achter de laptop voor de eerste opleidingsdag tot Luisterkindwerker.
In eerste instantie wist ik nog niet zeker of ik Luisterkind verder in zou durven zetten dan alleen voor degenen die het dichtste bij mij staan. Maar in de opleiding werden we in het diepe gegooid en leerden we vooral door te doen. We werden uitgedaagd om niet alleen af te stemmen op bekenden, maar ook op wildvreemden, en om zoveel mogelijk afstemmingen te maken. Het lezen van alle feedback van mijn ‘oefenpersonen’ na afloop, ontroerde mij en zorgde voor de doorslag om dit verder uit te dragen. Van kinderen die opeens weer goed slapen en een zachtere blik in hun ogen krijgen tot volwassenen die ruimte en beweging opmerken in hun leven. En vooral bij iedereen: herkenning.
Die brug vormen tussen de afstemming in de energie en de afstemming op papier, maakt het plaatje compleet voor mij. Aanvoelen en luisteren in de energie is één ding, maar het vervolgens mogen verwoorden op de juiste manier voor de ontvanger, waarbij ik probeer in die verwoording ook op één lijn te zitten met iemand, maakt een afstemming tastbaar en krachtig.
Voor mij persoonlijk is het fijn dat de Luisterkind-methode me de mogelijkheid geeft om op afstand die brug te vormen. Aftasten, afstemmen en aanvoelen wat een ander nodig heeft, doe ik al mijn hele leven. Ik wil er altijd graag voor een ander zijn, een luisterend oor bieden en iemand helpen waar nodig. Maar in ‘direct contact’ raak ik algauw mezelf kwijt. Toen ik in de burn-out terecht kwam, dacht ik dat het moeilijk zou worden om ooit die balans te kunnen vinden waarin ik mensen kan helpen zonder mezelf te verliezen. Het blijft een punt van aandacht, maar het feit dat ik de afstemmingen op afstand kan maken en er alle tijd en ruimte voor kan nemen, maakt het al een stuk makkelijker.
Waarom de Maya?
De Mayakalender kwam al veel eerder in mijn zoektocht op mijn pad. Het was Ellen zelf die mij kennis leerde maken met de Mayakalender. En laten mijn ouders nou al die tijd al een boek over de Mayakalender in de boekenkast hebben staan…;) Door stap voor stap op ontdekkingstocht te gaan in mijn eigen levenspad van de Mayakalender en alle info in me op te nemen, leerde ik de schoonheid en wijsheid van de kalender kennen. Voor mijn analytische brein is het heerlijk om met de kalender te puzzelen en de verbanden te zien. Als ’toon 4′ vind ik het fijn de orde en regelmaat erin te kunnen zien en als ‘witte wereldoverbrugger’ vervolgens die brug weer te vormen; de vertaalslag te maken naar de ander zodat ook die kan zien en begrijpen en vooral voelen wat de kalender te vertellen heeft. De Mayakalender heeft me houvast en bevestiging gegeven toen ik dat heel erg nodig had. Ze geeft inzicht en maakt zo op haar eigen manier de dingen die ik voel weer tastbaar.
Samenkomend...
In mijn ‘zoektijd’ vroeg mijn wijze broertje Jochum op een gegeven moment tijdens een wandeling aan mij wat mij blij maakt. Ik weet nog dat de Maya er één van was, net als Italiaans leren, en ik zou er nu waarschijnlijk een pelgrimstocht aan toegevoegd hebben, maar ze waren nogal uiteenlopend en niet iets waar ik een toekomst in zag om het samen te brengen. Maar Jochum gaf niet op. Hij vroeg me toch wat al die dingen gemeen hadden. Ik zei: “Ik voel er iets bij. Het is levend, warm en kleurrijk.” En eigenlijk schieten de woorden dan echt veel te kort. Het is echt een gevoel, een sensatie en toch iets wat je er misschien bij ziet, een beeld, een kleur. Het is een vuurtje in mijn buik en in mijn hart die ‘aan’ gaat, maar zelfs dat dekt de lading niet. Het voelt levend. En tot op de dag van vandaag voelt het nog steeds zo. Er zijn veel verschillende dingen die me blij maken, zowel klein als groot, ik noem ze vaak ‘puzzelstukjes’ of ‘glimpjes’, die specifiek bij mij iets wakker maken. En ik kan focussen op wat hen deelt of op wat hen één maakt, en dat levendige gevoel maakt hen één. De Mayakalender komt tot leven als je bij elkaar zit en het raadpleegt, en wanneer ik Italiaans zie of hoor komt het ook tot leven voor mij. Ik raak geïnspireerd wanneer ik die levendige energie bij mezelf ervaar, wanneer ik het bij anderen zie en wanneer ik iemand kan helpen dat weer te gaan vinden en voelen, op welke manier dan ook.
